Stooktechnieken


Al zo'n 8000 jaren geleden is de prehistorische mens tot de ontdekking gekomen dat klei door inwerking van vuur veranderde in een steenharde massa. Belangrijk hierbij is dat de klei boven een bepaalde temperatuur verhit wordt zodat deze in zekere mate kan sinteren. Hoe hoger de temperatuur hoe harder en waterdichter de pot zal zijn.

Stoken is nu het procédé waarbij het ruwe of geglazuurde materiaal blootstaat aan een bepaalde temperatuur in een oven.  Er zijn verschillende stooktechnieken die elk een eigen effect hebben.  Het "biscuit" stoken is het eerste stadium, waarbij de klei verandert in keramiek. Dit gaat meestal vooraf aan een volgende specifieke stooktechniek of een glazuurbrand.

Primitieve bakwijzen zoals "Raku", "Naked Raku", "Rookstook", "Kopermat", "Inrooktechnieken", "Pitfire"  en "Houtoven" geven geen waterdichte potten omdat de temperatuur nooit hoog genoeg is om voldoende sintering van de klei te verkrijgen. Veel informatie over deze primitieve stooktechnieken is te vinden in het boek "RAKUVARIA"  van Ine en Ed Knops te Sevenum.

In elektrische ovens en gasgestookte ovens kunnen hogere temperaturen bereikt worden waardoor de klei voldoende kan dichtsinteren , afhankelijk van de soort klei welke wordt gebruikt. Een goede glazuurlaag zal mede bijdragen aan de waterdichtheid van de vervaar-digde voorwerpen.

 

IMG 3122